solastalgia

[m_a_a_]

Καλημέρα.
Σκόνταψα πάνω σε τούτη τη λέξη ενώ ξεφύλλιζα άσκοπα το διαδικτυακό Merriam-Webster:

solastalgia​

noun
sadness or melancholy due to environmental loss

Where does solastalgia come from?​

Solastalgia was coined by Australian environmental philosopher Glenn A. Albrecht in the early 2000s.

I define “solastalgia” as the pain or distress caused by the ongoing loss of solace and the sense of desolation connected to the present state of one’s home and territory. It is the existential and lived experience of negative environmental change, manifest as an attack on one’s sense of place.​

—Glenn A. Albrecht, Earth Emotions: New Words for a New World, 2019​

​

Another term, solastalgia (combining solace, desolation, and nostalgia), speaks to the pain and distress caused when your homeland is destroyed but you are not necessarily displaced. In other words, you yearn for what your home was before it was desecrated by mining, logging, fracking, military testing, or oil spills; it is feeling homesick when you are still at home.​

—Craig Santos Perez, The Georgia Review, Fall 2020​

​

Αυτό το πράγμα εμένα μου το προκαλούν οι τουρίστες…

For the Inuit in the Arctic, solastalgia is a daily reality. As the ice melts and the permafrost thaws, their way of life is disappearing. “The land is part of who we are,” says Nuka, a 60-year-old Inuit elder. “When the ice goes, it feels like a part of us is dying.”​

—Ankit Monga, InnoHEALTH, 15 Apr. 2026​

​

Ακούω προτάσεις…

 

[cougr]

"υπαρξιακή δυσφορία λόγω περιβαλλοντικής αλλοίωσης του γενέθλιου τόπου"
(just kidding) :)

Δεν έχω προτάσεις, αλλά καθώς είχα ασχοληθεί με το θέμα παλαιότερα, γνωρίζω ότι ο μεταγραμμένος όρος «σολασταλγία» έχει περάσει πλέον από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα στις επίσημες ευρωπαϊκές βάσεις δεδομένων, σε ιατρικές δημοσιεύσεις και στα δίκτυα ψυχιατρικής/ ψυχολογίας, σε κείμενα οικολογίας καθώς και στα ιδρυματικά αποθετήρια των μεγαλύτερων ελληνικών πανεπιστημίων.

 

[anepipsogos]

Αν σας εξομολογηθώ ότι πρώτη φορά συναντώ τη λέξη;

Όσο για το μεταγεγραμμένο "σολασταλγία"...έπαθα μια ψυχολογία που το βλέπω όντως να κυκλοφορεί σε ποικίλα ελληνοειδή συγκείμενα...

 

[Duke_of_Waltham]

Τη solastalgia δεν την είχα ξανακούσει, και δεν νομίζω ότι βγάζει και πολύ νόημα αν τη συνδέσουμε με την παρηγοριά (solace). Όπως η υγεία, έτσι και το περιβάλλον μας δεν θα έλεγα ότι μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα εν γνώσει μας παρά μόνο σε αντιδιαστολή με την έλλειψή του. Επιπλέον, η λέξη δείχνει να προσπαθεί να δώσει μια πιο χωρική διάσταση στο nostalgia, η οποία όμως υπάρχει ήδη στο ελληνικό νοσταλγία, καθώς αυτή η λέξη καλύπτει και το αγγλικό homesickness.

Με άλλα λόγια, μου μοιάζει ακόμα πιο περιττός ο όρος στα ελληνικά απ' ό,τι στα αγγλικά.

Επειδή όμως αυτό δεν μας βοηθάει εδώ, και αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί κανείς να θέλει να προσδιορίσει συγκεκριμένα τη δυσφορία που προκαλεί η υποβάθμιση (πραγματική, φανταστική ή επικείμενη) του τόπου του, ίσως αξίζει να κυνηγήσουμε την άλλη επιρροή που δίνεται για τη λέξη, το desolation και τη λατινική του ρίζα solus. Εδώ μιλάμε για ερημοποίηση, που αναφέρεται τόσο στο (ομόρριζο) ρήμαγμα και την εγκατάλειψη ενός τόπου όσο και στην απελπισία που προκαλεί σε κάποιον η εγκατάλειψή του από τους άλλους (solus σημαίνει «μόνος»).

Κατά τα πρότυπα όχι τόσο της νοσταλγίας όσο της βαρυαλγίας λοιπόν, θα μπορούσαμε εδώ να κάνουμε λόγο για κάποιου είδους «ερημωσιαλγία» ή πιο απλά «ερημαλγία», που παραπέμπει σε έρημους, υποβαθμισμένους τόπους — και δευτερευόντως σε ψυχές εξίσου διασαλευμένες και έρημες (ακόμα και μέσα στην πολυκοσμία, όπως λέμε συχνά για τη μοναξιά). Νομίζω ότι πιάνει την ουσία του όρου, ακόμα και στο επίπεδο της έλλειψης στήριξης και παρηγοριάς… Και οπωσδήποτε είναι πιο διαφανές από την ακατανόητη «σολασταλγία».