Eurovision 2026

[cougr]

Ακύλας Μυτιληναίος - Φέρτο

Ferto (Φέρτο)
Πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο
Mi ambición es fuego, nunca fracaso
No hay límite, todo lo arraso
Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω
Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω
Ένα block επιταγών και check σε όλους να γράψω
Φέρε μου ένα ποτό που θέλω να ξεδιψάσω
Φέρ’ τα μου όλα-όλα, πάλι δεν θα χορτάσω

Real estate, φέρ’ το
Sashimi tuna, φέρ’ το
Χρυσό ρολόι, γυαλί designer
Σου λέω φέρ’ το
Leather πάλτο, φέρ’ το
Κι escargot, φέρ’ το
Rally cars, yacht με stars
Σου είπα φέρ’ το
(Φέρ’ το, φέρ’ το, φέρ’ το)

Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Σου είπα φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το

Je veux le sommet, pas juste un pas
Rien ne me suffit, je réclame tout ça
Ακόμη κι όλα δεν είν' αρκετά
Θέλω τόσα πολλά, που δεν είναι απτά
Θέλω δόξα αιωνιότητα και λεφτά
Ρούχα επιλεγμένα που 'ναι τόσο ακριβά
Να φωνάζουν τ' όνομά μου τόσο δυνατά
Και να χορεύω-χορεύω όσο πάω ψηλά

(Diamond rings) Φέρ’ το
(Cuban links) Φέρ’ το
(Submarines, jet machines)
Θέλω, οπότε φέρ’ το
(Γη κι ουρανό) Φέρ’ το
(Τον κόσμο όλο) Φέρ’ το
(Εντός κι εκτός πλανήτη)
Αν δεν το 'χω, φέρ’ το
(Φέρ’ το, φέρ’ το)

Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Σου είπα φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το

Θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά
Ρούχα επιλεγμένα που 'ναι τόσο ακριβά
Να φωνάζουν τ' όνομά μου τόσο δυνατά
Να λένε "Φέρ’ το μας, Ακύλα, φέρ’ το"

Κοίτα μαμά
Όσα στερηθήκαμε παλιά
Νιώθω πως θα καταφέρω
Να προσφέρω μη μας λείψει κάτι ξανά
Δες με μαμά
Αγοράζω να κλείσω κενά
Θα σου πάρω κι εσένα πολλά
Σπίτια, αμάξια και εξοχικά
Βέβαια, αν κερδίσω
Whatever, κατάλαβες, οπότε

Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Φέρ’ το μου, φέρ’ το μου, φέρ’ το
Σου είπα φέρτο

 

[nickel]

Δεν έχω διαβάσει πολλά σχόλια για τη φετινή μας επιλογή για το πανηγυράκι, αλλά έχω διαβάσει και θετικά και αρνητικά, όλα από άτομα που εκτιμώ ακόμα κι όταν διαφωνώ μαζί τους. Ξεχώρισα για εδώ ένα θετικό σχόλιο, της Πέπης Ραγκούση στα Νέα:

Η ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ «ΘΑΜΠΩΝ» ΑΝΘΡΩΠΩΝ​

Τον Ακύλα, τον νεαρό μουσικό που στον ελληνικό τελικό πήρε το εισιτήριο για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, τον έχω «συναντήσει» πολλές φορές στη ζωή μου. Μου έχει φέρει, ως ντελιβεράς, φαγητό στο σπίτι. Μου έχει προτείνει μια καινούργια μπύρα σε προώθηση προϊόντων σε κάποιο σούπερ μάρκετ. Με έχει σερβίρει σε εστιατόριο ή στο μπαρ νησιού όπου δούλευε σεζόν. Με έχει εξυπηρετήσει σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών. Μου έχει μιλήσει στο τηλέφωνο όταν πήρα να διαμαρτυρηθώ για κάποιο πρόβλημα στη σύνδεση του ίντερνετ. Καθόταν δίπλα μου στο καράβι που με πήγαινε στο νησί και, αφηρημένη, άκουγα να συζητάνε με την παρέα του για το πώς θα τα έβγαζαν πέρα με τα πενιχρά οικονομικά τους στις ολιγοήμερες διακοπές τους. Τον έχω δει, ένα βράδυ, να χορεύει σε street party στο Γκάζι. Τον έχει πάρει το μάτι μου σε κάποια συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τα Τέμπη. Έχω πέσει πάνω σε βίντεό του, στο Tik Tok, από το παιδικό του δωμάτιο όπου κοιμάται ακόμη.​

Διότι ο Ακύλας είναι ένα από τα χιλιάδες νεαρά αγόρια εκεί έξω που «…Ζούνε τις μικρές τους ιστορίες στο κέντρο και τις συνοικίες» όπως τραγουδούσαν πριν από σαράντα χρόνια ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας. Αγόρια που δεν εντυπωσιάζουν με την εμφάνισή τους, που δεν κάνουν ουρά τα κορίτσια πίσω τους και ζουν με «…όνειρα μεθυσμένα, σχέδια ματαιωμένα, τηλεφώνα απεγνωσμένα». Παιδιά που είναι πάντα χαμογελαστά και ευγενικά, που φαίνονται ανέμελα, αλλά, σχεδόν πάντα κάτι κρύβουν. Όχι ως μυστικό αλλά ως εσωτερικό φορτίο, είτε αυτό είναι μια queer ταυτότητα, είτε ένα οικογενειακό τραύμα, είτε οικονομικές δυσκολίες στον βωμό των οποίων θυσιάζονται πολλά. Ο Ακύλας είναι ένας πολύ συνηθισμένος τύπος. Και που, όπως όλοι οι συνηθισμένοι τύποι, δεν διανοούμαστε πόσο μπορούν να εντυπωσιάσουν όταν αποφασίσουν να βγουν από την γκρίζα ζώνη στην οποία τους έχει, αυθαίρετα, τοποθετήσει η ζωή.​

Κάτι τέτοιο έκανε και ο Ακύλας που κέρδισε το μεγάλο κοινό από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση στους ελληνικούς προκριματικούς για τη Γιουροβίζιον. «Ένα πολύ συμπαθητικό παιδί» είπαμε οι περισσότεροι όταν τον πρωτοείδαμε. Και συμπαθητικοί μας φαίνονται, κατά κανόνα, οι άνθρωποι που εκπροσωπούν τον μέσο όρο, που δεν «εξέχουν». Συμπαθητικοί με την αρχαία έννοια της λέξης, αυτοί δηλαδή που μας κάνουν να νοιώθουμε συμμέτοχοι στα παθήματά τους (πάθος είναι το πάθημα στα αρχαία ελληνικά). Η οικογενειακή κατάσταση του Ακύλα, η ανημπόρια του πατέρα, η στήριξη από τη μάνα, δεν είναι και τόσο ακραίες καταστάσεις για την ελληνική κοινωνία. Είναι μια εκδοχή της μέσης ελληνικής οικογένειας. Μέρος του ευρύτερου «οικογενειακού άλμπουμ» των περισσότερων από εμάς, των συλλογικών μας αναμνήσεων. Κι αυτό το «Ferto», αν και προστακτική, δεν έχει τίποτα το επιθετικό. Περισσότερο με ένα κρυμμένο παράπονο μοιάζει που διεκδικεί δικαίωση. Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, αν δεν είμαστε τόσο σοβαροφανείς, να το τραγουδούσαμε όταν αναλάβαμε τους Ολυμπιακούς του 2004. ΄Η όταν κερδίσαμε το Γιούρο. Το «Σήκωσέ το το γα…μένο, δεν μπορώ να περιμένω» είκοσι δύο χρόνια μετά είναι το «Ferto». Αυτό ακριβώς.​

Ξινόλες​

Αλλά επειδή το στράβωμα της μούρης είναι η εθνική μας γκριμάτσα, ξεχείλισε η ξινίλα στο σόσιαλ και τα λοιπά μέσα για την νίκη του Ακύλα. Άλλος ντρεπόταν για τους στίχους, άλλος για τη μουσική, άλλο για την αμφίεσή του. Και απορώ με όλους αυτούς που θεωρούν ότι κερδίζουν πόντους καταξίωσης μέσω της απαξίωσης του άλλου. Που ξεχνούν ότι η, λεγόμενη, κουλτούρα είναι σαν την μαρμελάδα. Οσο πιο λίγη έχεις τόσο πιο πολύ την απλώνεις.​

Χάρμα είναι το τραγούδι του Ακύλα, ό,τι πρέπει για τη Γιουροβίζιον. Και έχω την αίσθηση ότι θα πάει πάρα πολύ καλά καθώς ικανοποιεί μια πολύ βασική συνθήκη του θεάματος. Να εντυπωσιάζεις χωρίς όμως να φαίνεται ότι αυτός είναι ο σκοπός σου, όπως έχουμε δει να συμβαίνει σε συμμετοχές μας των τελευταίων ετών.​

Πιστεύω δε πως αν το «Ferto» χορογραφηθεί στοχευμένα, μπορεί να προκαλέσει ακόμη και παγκόσμιο σουξέ κάτι σαν το «Gangman style»​

Το σκουφάκι – γατάκι θεωρώ ότι, τους επόμενους μήνες, θα γίνει το απόλυτο αξεσουάρ. Ολόκληρος ο Ακύλας δε μπορεί να αποτελέσει φιγούρα για κουκλάκι τύπου Labubu. Μήπως να αυτοπροταθώ για μάνατζέρ του;​

 

[AoratiMelani]

Ενδιαφέρον ότι τα ισπανικά έχουν διεθνοποιηθεί τόσο ώστε να πετάμε και δυο στιχάκια ισπανόφωνα ως καρύκευμα.

Κατά τα λοιπά λέω να μην (εκ)φέρω (pun intended) άποψη διότι έχω μείνει... άναυλη (sic).
Ω τέμπουρα, ω σούσι, ω σασίμι, ω τι άλλο θα δουν τα μάτια μας.

 

[AoratiMelani]

Και μια παράκληση στους διαχειριστές, αν γίνεται μπουν οι τόνοι στα ισπανικά (ναι, ναι, καθένας με τον κάλο του, και ναι, είδα ότι στα ίντερνετς κυκλοφορούν οι στίχοι έτσι, χωρίς τόνο):

Mi ambición es fuego, nunca fracaso
No hay límite, todo lo arraso

 

[nickel]

Εμ τότε, και τόνοι παντού: «φέρ’ το». Και άφησα και δύο «φέρτο» για το χρώμα.