Ας προσθέσω εδώ κάτι που έγραψα μόλις στο LinkedIn:
Στάθηκα προχτές στη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου και χάζευα εξώφυλλα. Είναι συνήθως ο καλύτερος τρόπος να ενημερωθώ για τις νέες εκδόσεις. Κοντοστάθηκα σε έναν τίτλο που δεν είχα προσέξει παλιότερα: ΟΙ ΒΑΡΑΓΓΟΙ. Μια κουβέντα για τον τονισμό του βόρειου λαού την είχαμε κάνει κάποτε στη Λεξιλογία. Σκέφτηκα την απορία του μέσου αναγνώστη που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το εξώφυλλο: Οι Βάραγγοι, όπως οι βάρβαροι, ή οι Βαράγγοι; Ή μήπως οι Βαραγγοί, όπως οι μαραγκοί; Ο μεταφραστής διαλέγει «οι Βάραγγοι», όμως αν ψάξετε στο διαδίκτυο θα βρείτε μοιρασμένα τα προπαροξύτονα με τα παροξύτονα. Ενίοτε (σε 442 περιπτώσεις) θα βρείτε και τις δύο εκδοχές στην ίδια ιστοσελίδα! Όμως οι ιστορικοί στην έκδοσή μου του TLG έχουν μόνο «Βάραγγοι». Κατακυρώθηκε.
Βέβαια δεν είναι ο τονισμός της λέξης που με έκανε να πιάσω το θέμα. Είναι η ελλιπής πληροφορία που δίνουν τα κεφαλαία. Μπορεί οι μακρινοί μας πρόγονοι να πέρασαν μερικούς αιώνες χωρίς τη βοήθεια των τόνων, αλλά για εμάς που έχουμε τη βοήθεια των τόνων στα πεζά, ας διαλέγουμε πεζά όταν χρειάζεται. Να μην αναρωτιόμαστε ΝΌΜΟΣ ή ΝΟΜΌΣ; ΠΌΤΕ ή ΠΟΤΈ; Ο τίτλος του βιβλίου θα έπρεπε να είναι «Οι Βάραγγοι».
Πρόβλημα με την απουσία τόνου έχουμε και στα λατινόγραπτα. Πού να καταλάβει ο άσχετος ότι εδώ έχουμε έναν οξύτονο μπρατσαρά στα ταγκαλόγκ και όχι έναν από τους άλλους παροξύτονους ελληνικής κοπής.
Δείτε εδώ πόσο εύκολα διαβάζεται το τονιζόμενο κείμενο του Μπάμπη Άννινου:
Την ηρεμίαν των σπουδών μου ήλθε να ταράξη δυστυχώς ο ανίκατος μάχαν έρως, ο εννυχεύων και εις αυτάς τας μαλακάς, φευ! πολύ μαλακάς παρειάς της Αγγέλως, υπηρετρίας εν τη οικία πολιτικού συνταξιούχου, κειμένη αντικρύ της του θείου μου.