Costas
¥
Θλίψη. Συγκινητικό το ότι η αμέσως προηγούμενη ανάρτηση σε αυτό το νήμα πριν από την αγγελία θανάτου του τυχαίνει να είναι δικιά του. Λίγο πριν αρρωστήσει μού χάρισε τη μελέτη του για ένα νοταριακό κατάστιχο, κι έτσι έχω ένα ενθύμιο δικό του και της επιστημοσύνης του, όπως και κάποιες φωτογραφίες από το 2015, που είχαμε τραβήξει μαζί στον Άγνωστο το καλοκαίρι εκείνο, που του άρεσαν. Και όσο για τη Λεξιλογία, απώλεια μεγάλη, σε όλα τα επίπεδα.
δροσοσταλίδα
Member
Η απώλεια ενός καλού και πολύτιμου συνεργάτη πάντα πονάει. Ιδιαίτερα, ενός άξιου ανθρώπου! Καλό του ταξίδι! Στο ελάχιστο που του ήμουνα εδώ, επίβλεψε κάποια νήματα που δημιούργησα και με καθοδήγησε και ήταν πολύ ευγενικός επόπτης καμία σχέση με το WR (που ειδικά στα ξένα φόρουμ φοβάμαι να ρωτήσω μια απορία πάνω σε κάτι που διαβάζω) . Παρακολουθώ διαφορά νήματα σας κατά καιρούς και γεμίζω από γνώσεις και σοφία και αυτό δυστυχώς δεν πληρώνεται με τίποτα αγαπητοί μου. Ας είσαστε καλά να τον θυμάστε με αγάπη. Οι αναγνώστες του φόρουμ και του επιστημονικό του έργου θα συνεχίσουμε να τον διαβάζουμε με χαρά και θαυμασμό!
Θα ήθελα να αποχαιρετίσω αποδώ τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά. Τον είχα γνωρίσει φευγαλέα, στο Λονδίνο, γύρω στο 1977. Ήταν από τότε μια επιβλητική φυσιογνωμία.
Αποσπώ από μια συνέντευξή του δυο λόγια για τους νέους:
— Τι θα λέγατε στον εικοσάχρονο Τσουκαλά;
— Να μη βιάζεται να καταλάβει.
Στα είκοσι έχεις αυτή την υπέροχη αλαζονεία ότι ο κόσμος είναι ένα πρόβλημα που, αν σκεφτείς αρκετά, θα το λύσεις. Αργότερα ανακαλύπτεις ότι ο κόσμος δεν λύνεται. Και ίσως ευτυχώς.
Θα του έλεγα να κρατήσει τις βεβαιότητές του, γιατί στα είκοσι τις χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις, αλλά να μην τις αγαπήσει τόσο πολύ ώστε να μην μπορεί κάποτε να τις εγκαταλείψει.
Να διαβάσει. Να ταξιδέψει. Να ερωτευτεί. Να θυμώσει. Να κάνει λάθη.
Κυρίως να κάνει λάθη.
Γιατί υπάρχει μια γνώση που αποκτάται από τα βιβλία και μια άλλη, πολύ πιο οδυνηρή, που αποκτάται όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τις ιδέες σου.
(Από τον λογαριασμό του Θανάση Λάλα στο Facebook)
Αποσπώ από μια συνέντευξή του δυο λόγια για τους νέους:
— Τι θα λέγατε στον εικοσάχρονο Τσουκαλά;
— Να μη βιάζεται να καταλάβει.
Στα είκοσι έχεις αυτή την υπέροχη αλαζονεία ότι ο κόσμος είναι ένα πρόβλημα που, αν σκεφτείς αρκετά, θα το λύσεις. Αργότερα ανακαλύπτεις ότι ο κόσμος δεν λύνεται. Και ίσως ευτυχώς.
Θα του έλεγα να κρατήσει τις βεβαιότητές του, γιατί στα είκοσι τις χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις, αλλά να μην τις αγαπήσει τόσο πολύ ώστε να μην μπορεί κάποτε να τις εγκαταλείψει.
Να διαβάσει. Να ταξιδέψει. Να ερωτευτεί. Να θυμώσει. Να κάνει λάθη.
Κυρίως να κάνει λάθη.
Γιατί υπάρχει μια γνώση που αποκτάται από τα βιβλία και μια άλλη, πολύ πιο οδυνηρή, που αποκτάται όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τις ιδέες σου.
(Από τον λογαριασμό του Θανάση Λάλα στο Facebook)