Δυστυχώς, ο ορος αναφερεται περίπου 5 διαφορετικες φορές ως έχει οπότε η περιφραστική επανάληψη θα ήταν πιο αφύσικη πιστεύω...
Άγριες πρωινές ώρες προχτές, άφησα σε εκκρεμότητα το σημαντικό αυτό ζήτημα της μονολεκτικής απόδοσης. Έχουμε δηλαδή το δίλημμα: αφύσικη* μονολεκτική απόδοση ή κουραστική επανάληψη περιφραστικής απόδοσης; [* «Αφύσικη» σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια, αλλά ας το πάρουμε και σαν παραδοχή, χάριν της συζήτησης.]
Στους διαλόγους υποτίτλων η φυσικότητα που υποθέτουμε ότι υπάρχει στους διαλόγους της πρωτότυπης γλώσσας είναι πολύ σημαντική. Έστω ότι πιστεύουμε ότι οι συνομιλητές αγνοούν την απόδοση Χ αλλά επιπλέον την αγνοούν και οι θεατές. Οπωσδήποτε να γνωρίσουμε αυτή τη νέα λέξη στους θεατές (ιδίως αν είναι η λέξη «δρόνος»

), αρκεί να φαίνεται ότι η χρήση της είναι φυσιολογική στους ήρωες της ταινίας.
Τι κάνουμε όμως αν δεν θέλουμε με τίποτα την απόδοση Χ και επιμένουμε στην ασφάλεια της περιφραστικής. Πώς ξεπερνάμε την εκνευριστική επανάληψη;
Δεν ξέρω τι λέει η θεωρία, όλο και κάτι θα λέει, αλλά εγώ θα προσπαθούσα να κάνω ακριβώς ότι θα έκανα στην καθημερινότητά μου, στην καθημερινή μου κουβέντα, αν αντιμετώπιζα παρόμοιο πρόβλημα: εναλλακτικές διατυπώσεις, βραχύτερες διατυπώσεις, δεικτικές εκφράσεις, όλα τα κόλπα της φαρέτρας του φυσικού ομιλητή και του μεταφραστή.
Αυτά δεν τα λέω για να μη χρησιμοποιήσετε τον «κροσντρέσερ» όσοι νιώθετε καλά με τον όρο. Σαν προσέγγιση στο γενικότερο πρόβλημα τα είπα.