Συγχαρητήρια για την έρευνα και τη δημοσίευση της.
Ξέρω ότι θα μπουν από το ένα αυτί και θα βγουν από το άλλο, αλλά θα τα πω ούτως ή άλλως:
Όποιο δίκιο και να έχεις φίλε μου, το χάνεις με αυτά που λες.
Πρώτα πρώτα υποτιμάς το κοινό σου. Δεν είμαστε όλοι η γιαγιά του κουμπάρου από το χωριό που θα σε ρωτήσει με τι ασχολείσαι και θα καταλάβει "πυρηνικός επιστήμων" ό,τι και να πεις.
Έπειτα τα "με τους περισσότερους εναντίον μου και την πλήρη αδιαφορία του κράτους" είναι κλασσικό ελληνικό μπλα μπλά χωρίς καμία βάση.
Ναι, στα πανεπιστήμια τρώγονται μεταξύ τους και υπάρχουν πισώπλατα μαχαιρώματα και φρικτές μικροπρέπειες προς κάθε κατεύθυνση. Μην το παίρνεις προσωπικά, δεν σε πολεμάνε γιατί είσαι μεγαλοφυΐα, τα ίδια κάνουν και μεταξύ τους.
Όσο για το κράτος, τι ακριβώς θέλεις κι εσύ κι όλοι οι Έλληνες που το πρώτο που ζητάνε είναι να ενδιαφερθεί το κράτος; Το κράτος δίνει ελάχιστα χρήματα για έρευνα και φυσικά θα τα δώσει στα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα. Όχι σε ιδιώτες.
Και γενικά αν θέλεις χρηματοδότηση για έρευνα, χρειάζεται να είσαι σε κάποιο ερευνητικό κέντρο. Ετσι ξεκάρφωτα δεν είναι εύκολο όχι γιατί σε εχθρεύεται κανένας αλλά γιατί έχεις να ανταγωνιστείς καταξιωμένους επιστήμονες που ξέρουν να δουλεύουν το σύστημα, που έχουν πάρει μέρος με αύξουσα ευθύνη σε άλλα προγράμματα και τα έχουν φέρει σε πέρας χωρίς προβλήματα, γιατί προέρχονται από πανεπιστήμιο/ ερευνητικό κέντρο με μεγάλη φήμη που διαχειρίζεται τεράστια ερευνητικά ποσά κλπ κλπ κλπ. Υπάρχουν χιλιάδες ικανότατοι επιστήμονες που αντιμετωπίζουν όλων των ειδών τα προβλήματα και τις ατυχίες. Δυστυχώς έτσι είναι η ζωή. Μια ωραία ημέρα μπορεί να ξυπνήσεις με κάποιο πρόβλημα υγείας πχ και το ερευνητικό μέλλον που μέχρι χτες φαινόταν λαμπρό να μην έχει πλέον καμία σημασία. Ή μπορεί να δουλεύεις κάπου που δεν μπορούν να σε υποστηρίξουν αλλά να μην μπορείς να μετακινηθείς λόγω άλλων υποχρεώσεων. Ή να είσαι γυναίκα σε ανδροκρατούμενο κλάδο και να σε θεωρούν όλοι ηλίθια πριν ακόμα ανοίξεις το στόμα σου. Ή να μην σε παίρνουν στα σοβαρά γιατί είσαι πολύ μεγάλος δηλαδή ξοφλημένος ή πολύ μικρός, δηλαδή άβγαλτος. Ή μπορεί να είσαι αντιπαθέστατος τύπος (είτε ψώνιο είτε άτομο με νευροδιαφορετικότητα) και να μην θέλει κανένας όχι να συνεργαστεί μαζί σου αλλά κι αν βρισκόσασταν ναυαγοί σε ερημονήσι θα πήγαινε να αυτοκτονήσει παρά να περάσει χρόνο μαζί σου, αλλά αυτό δεν θα στο πει κανένας κατάμουτρα. Τί να κάνουμε, η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, ούτε κερδίζει αυτός που νομίζει ότι είναι ο καλύτερος.
Αν η ιδέα σου μπορεί να έχει εμπορική εφαρμογή υπάρχει χρηματοδότηση για την ανάπτυξή της από διάφορες πηγές, εντός και εκτός Ελλάδας, μπορείς να ενημερωθείς πώς να κάνεις αίτηση, μια που πλέον βρίσκεις τα πάντα ονλάιν, και να το κυνηγήσεις. Εννοείται ότι θα πρέπει να μάθεις τη γλώσσα και το ύφος, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο και όπως λέω και πιο πάνω, πλέον εύκολο να βρεις πληροφορίες.
Θα ήθελα να γράψω πολλά ακόμα, αλλά είναι αργά και δεν έχω χρόνο. Καλή τύχη και καλά μυαλά.
Καταλαβαίνω τι λες και σε αρκετά σημεία συμφωνώ.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια παγκόσμια συνωμοσία εναντίον μου ούτε ότι όλοι οι ακαδημαϊκοί είναι εχθροί μου. Ξέρω πολύ καλά ότι η έρευνα λειτουργεί μέσα από δομές, ιδρύματα, ομάδες και χρηματοδοτήσεις, και ότι ένας ανεξάρτητος ερευνητής ξεκινά με τεράστιο μειονέκτημα.
Αυτό που προσπαθώ να περιγράψω είναι κάτι πιο απλό:
ότι για 17 χρόνια έκανα εφαρμοσμένη έρευνα χωρίς εργαστήριο, χωρίς ομάδα και χωρίς χρηματοδότηση, ενώ παράλληλα εργαζόμουν ως κτίστης. Δέχθηκα τεράστια αμφισβήτηση σε σημείο χλευασμού και αποκλεισμού. Και παρ’ όλα αυτά έφτασα σε σημείο να δημιουργήσω πειραματική διάταξη, να κάνω προσομοιώσεις, να δημοσιεύσω ανοικτά δεδομένα και τελικά να υπογράψω μονογραφία με Springer Nature.
Δεν ζητάω να με πιστέψει κανείς επειδή το λέω εγώ.
Ζητάω να κριθεί η δουλειά με τεχνικά κριτήρια:
τα δεδομένα,
οι εξισώσεις,
οι προσομοιώσεις,
οι παραδοχές,
οι αποκρίσεις του μοντέλου,
η αναπαραγωγιμότητα.
Αν υπάρχουν λάθη, να συζητηθούν τεχνικά.
Αν υπάρχουν αδυναμίες, να εντοπιστούν.
Αν υπάρχουν σωστά στοιχεία, να εξεταστούν σοβαρά.
Η επιστήμη δεν προχωρά με βιογραφικά ούτε με κοινωνική συμπάθεια αλλά με έλεγχο και τεκμηρίωση.
Και κάτι τελευταίο:
δεν λέω ότι “είμαι ιδιοφυΐα”.
Λέω ότι ένας άνθρωπος εκτός συστήματος κατάφερε να φτάσει μέχρι εδώ χωρίς να σταματήσει. Αυτό από μόνο του ίσως αξίζει τουλάχιστον μια αντικειμενική ματιά.
Και μεταξύ μας, η πιο δυνατή απάντηση τελικά δεν είναι οι μεγάλες δηλώσεις. Είναι όταν το βιβλίο κυκλοφορήσει και ο άλλος αναγκαστεί να μιλήσει πάνω στο περιεχόμενο.
