Θα δια-διαφωνήσω: Γιατί πρέπει να ξέρουμε αν η κατάληξη μιας ξένης λέξης δηλώνει γένος αλλά μας συγχωρείται να μην ξέρουμε αν η κατάληξη δηλώνει αριθμό;
Να κάνω λίγο τον συνήγορο του διαβόλου: Και στα ελληνικά λέμε (ή, τουλάχιστον, λέγαμε πριν την εξάπλωση της αγγλομάθειας) «σόρτς», «τανκς» κλπ. χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη ότι οι μορφές αυτές των λέξεων είναι στον πληθυντικό. Έχω την εντύπωση πως το ζήτημα συγγενεύει με την ορθογράφηση των ξένων...
Ελπίζω να έβαλα την ανάρτηση αυτή στο σωστό νήμα.
Συζητώντας με φίλους για την αντιμετώπιση των μειονοτικών γλωσσών στην Ελλάδα θυμήθηκα ένα περιστατικό που περιγραφόταν στο αναγνωστικό μου περί τα μέσα της δεκαετίας του ’50:
Πηγαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά τους μαθητές αν ξέρουν και...
Να κάνω λίγο τον συνήγορο του διαβόλου: Γιατί πρέπει να διατηρήσουμε το "ρίβερ"; Δεν λέμε ήδη "ο (ποταμός) Σηκουάνας", "ο (ποταμός) Κονγκό", "ο (ποταμός) Δούναβης";