| Pequeño vals Vienés Federico García Lorca | Μικρό βιενέζικο βαλς του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα |
En Viena hay diez muchachas, un hombro donde solloza la muerte y un bosque de palomas disecadas. Hay un fragmento de la mañana en el museo de la escarcha. Hay un salón con mil ventanas. ¡Ay, ay, ay, ay! Toma este vals con la boca cerrada. Este vals, este vals, este vals, de sí, de muerte y de coñac que moja su cola en el mar. Te quiero, te quiero, te quiero, con la butaca y el libro muerto, por el melancólico pasillo, en el oscuro desván del lirio, en nuestra cama de la luna y en la danza que sueña la tortuga. ¡Ay, ay, ay, ay! Toma este vals de quebrada cintura. En Viena hay cuatro espejos donde juegan tu boca y los ecos. Hay una muerte para piano que pinta de azul a los muchachos. Hay mendigos por los tejados. Hay frescas guirnaldas de llanto. ¡Ay, ay, ay, ay! Toma este vals que se muere en mis brazos. Porque te quiero, te quiero, amor mío, en el desván donde juegan los niños, soñando viejas luces de Hungría por los rumores de la tarde tibia, viendo ovejas y lirios de nieve por el silencio oscuro de tu frente. ¡Ay, ay, ay, ay! Toma este vals del "Te quiero siempre". En Viena bailaré contigo con un disfraz que tenga cabeza de río. ¡Mira qué orilla tengo de jacintos! Dejaré mi boca entre tus piernas, mi alma en fotografías y azucenas, y en las ondas oscuras de tu andar quiero, amor mío, amor mío, dejar, violín y sepulcro, las cintas del vals. | Στη Βιέννη έχει δέκα κοπέλες, έναν ώμο όπου σπαράζει ο θάνατος κι ένα δάσος βαλσαμωμένα περιστέρια. Έχει ένα θραύσμα χαραυγής στο μουσείο της πάχνης. Ένα σαλόνι με χίλια παράθυρα. Αχ, αχ, αχ, αχ! Πάρε το βαλς αυτό με το στόμα κλειστό. Το βαλς, το βαλς, το βαλς αυτό του ναι, του κονιάκ και του θανάτου που βουτά την ουρά του στη θάλασσα. Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, στην πολυθρόνα και το νεκρό βιβλίο, στον μελαγχολικό διάδρομο, στη σκοτεινή σοφίτα του κρίνου, στο κρεβάτι μας, του φεγγαριού κρεβάτι, και στον χορό που ονειρεύεται η χελώνα. Αχ, αχ, αχ, αχ! Πάρε το βαλς αυτό με τη σπαστή τη μέση. Στη Βιέννη έχει τέσσερις καθρέφτες όπου το στόμα σου παίζει με την ηχώ. Έχει έναν θάνατο για πιάνο που βάφει τα αγόρια γαλάζια. Έχει ζητιάνους στα κεραμίδια. Έχει φρέσκες γιρλάντες θρήνων. Αχ, αχ, αχ, αχ! Πάρε το βαλς αυτό που ξεψυχά στην αγκαλιά μου. Γιατί σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, αγάπη μου, στη σοφίτα όπου παίζουν τα παιδιά, ονειρεύομαι παλιά ουγγαρέζικα φώτα στους ήχους του ζεστού απομεσήμερου, βλέπω χιονάτα πρόβατα και κρίνους στη σκοτεινή σιωπή στο μέτωπό σου. Αχ, αχ, αχ, αχ! Πάρε το βαλς αυτό του «Πάντα σ’ αγαπώ». Στη Βιέννη θα χορέψω μαζί σου φορώντας μεταμφίεση με ποταμού κεφάλι. Δες τους υάκινθους στην όχθη μου! Το στόμα μου αφήνω ανάμεσα στα πόδια σου, την ψυχή μου σε φωτογραφίες και αγάπανθους, και στα σκούρα κύματα της περπατησιάς σου θέλω, αγάπη μου, αγάπη μου, ν’ αφήσω, βιολί και μνήμα, τις κορδέλες του βαλς. |
Πρόσφατα παρέδωσα τη μετάφραση ενός κόμικς όπου υπήρχε ένα παράθεμα από το ποίημα του Γκαρθία Λόρκα «Μικρό βιενέζικο βαλς». Με την αφορμή αυτή, κάθισα και μετέφρασα ολόκληρο το ποίημα και το αναρτώ σήμερα για την παγκόσμια ημέρα ποίησης.
Το παράθεμα εμφανίζεται στο κόμικς “Je suis un ange perdu” (γαλλικό πρωτότυπο) / “Soy un ángel caído” (ισπανικό πρωτότυπο) του Καταλανού δημιουργού Jordi Lafebre, ένα αστυνομικό θρίλερ με ιστορικές, κοινωνικές και ψυχαναλυτικές προεκτάσεις, που εκτυλίσσεται στη Βαρκελώνη. Θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως με πιθανό τίτλο «Έκπτωτος άγγελος».
Στον στίχο “de sí, de muerte y de coñac” η λέξη “sí” μπορεί να είναι είτε αυτοπαθής αντωνυμία είτε επίρρημα κατάφασης. Επέλεξα τη δεύτερη ερμηνεία, διότι μου φάνηκε πιο συνεπής με το κλίμα του ποιήματος και διότι διευκολύνει τη δημιουργία ενός αρμονικού στίχου στα ελληνικά.
Στον παρακάτω σύνδεσμο υπάρχουν δύο άλλες μεταφράσεις του ποιήματος από εκλεκτούς συναδέλφους που εκτιμώ πολύ, τον Βασίλη Λαλιώτη και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Έχω μόνο μια μικρή αντίρρηση για την επιλογή του Λαλιώτη να αποδώσει το «mañana» ως «αύριο»: εφόσον προηγείται το θηλυκό άρθρο «la», είναι σαφές ότι αναφέρεται στο ουσιαστικό που σημαίνει «πρωί». Αλλά στην τελική πρόκειται για ποίηση, όπου οι μεταφραστές γινόμαστε ποιητές και δικαιούμαστε να πάρουμε μια μεταφραστική ποιητική άδεια.
1 ποίημα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα από το Poeta en Nueva York (1930) σε 2 μεταφράσεις
Στην παρακάτω ανάρτηση θα βρείτε άλλη μια μετάφραση του ποιήματος, από τον Τάκη Βαρβιτσιώτη:
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Κι εδώ μια αγγλική εκδοχή του ποιήματος:
Soñando viejas luces de Hungría
Και φυσικά δεν μπορεί να λείπει η διασκευή του Λέοναρντ Κοέν:
Leonard Cohen - Take This Waltz (Official Live in London 2008)
Καταθέστε κι εσείς τον οβολό σας αν θέλετε.
Η ανάρτηση αυτή έχει ανέβει και στο μπλογκ μου.
Last edited:
