Αναπόφευκτα ανοίγει πάλι η συζήτηση για τη θανατική ποινή

[bernardina]

Δόκτορα, το να βάζουμε ίσα κι όμοια το αν θα καταδικαστεί σε θάνατο ένας στυγνός κι αμετανόητος εγκληματίας ή αν θα πουλήσουμε τα παιδιά μας σκλάβους μάς οδηγεί σε πολύ περίεργα μονοπάτια.

Έτσι κι αλλιώς εγώ δεν θέλω να συνεχίσω αυτή τη συζήτηση γιατί έφτασε στο γνωστό σημείο που από 'δώ και πέρα θα αρχίσει να κάνει κύκλους και να χαλιούνται καρδιές. Άνευ λόγου και αιτίας, μάλιστα.
Μπορώ να επαναλάβω μόνο αυτό που είχα γράψει σε προηγούμενο σχόλιο: Ευτυχώς που δεν θα χρειαστεί να δικάσει κανείς από εμάς -παναπεί, να εφαρμόσει στην πράξη αυτά που θεωρητικά υποστηρίζει εδώ μέσα- και να έρθει φάτσα με φάτσα, όχι μόνο με αυτόν που δικάζεται, αλλά κυρίως με τους δικούς του δαίμονες. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πόσοι από εμάς θα εμμέναμε, και γιατί, στις θέσεις μας.

 

[Zazula]

Έτσι κι αλλιώς εγώ δεν θέλω να συνεχίσω αυτή τη συζήτηση γιατί έφτασε στο γνωστό σημείο...

Μα ήδη είχε περάσει κι από το άλλο γνωστό σημείο απ' το #25 κιόλας.

 

[panadeli]

Και εσύ και η Όλι δίνετε την εντύπωση ότι δεν καταλαβαίνετε τι γράφω, σαν να ζητάω εγώ τη θανατική ποινή. Και επειδή ακριβώς μερικές φορές η πολιτική ορθότητα αμβλύνει τον τρόπο που διαβάζουμε τα γραπτά των άλλων, σας παρακαλώ πάρα πολύ να προσέχετε πώς ερμηνεύετε τα δικά μου γιατί στεναχωριέμαι υπέρμετρα.

Νίκο, συγγνώμη αν σε στεναχώρησα, προφανώς δεν το ήθελα αυτό καθόλου. Δεν εννοούσα ότι είσαι υπέρμαχος της θανατικής ποινής, και σίγουρα δεν έχω καταλάβει κάτι τέτοιο από τα γραφόμενά σου. Ξαναδιαβάζοντας αυτό που έγραψα αναγνωρίζω ότι ίσως να αφήνει αυτή την εντύπωση, οπότε μάλλον δεν εκφράστηκα σωστά ή δεν εξήγησα επαρκώς την αντίρρησή μου.

Διαφώνησα με τη σύγκριση που έκανες ανάμεσα στην επαναφορά της θανατικής ποινής και τον εκφασισμό της κοινωνίας, και το ποιο από τα δύο είναι σημαντικότερο. Προφανώς είναι σημαντικότερο το δεύτερο, και συμφωνώ πλήρως μαζί σου σε αυτό, αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να τεθεί θέμα σύγκρισης μεταξύ των δύο. Και αυτό επειδή σε τέτοια περίπτωση είναι σαν να βρίσκομαστε αντιμέτωποι με δύο δεινά και να καλούμαστε να διαλέξουμε ανάμεσα στα δύο, ή έστω να ανεχθούμε το ένα επειδή μας απασχολεί περισσότερο η αντιμετώπιση του δεύτερου. Κατά τη γνώμη μου όμως τα δύο είναι αλληλένδετα, το ένα αποτελεί κομμάτι του δεύτερου. Σε όλα τα φασιστικά καθεστώτα οι ανεπιθύμητοι/αντιφρονούντες εκτελούνταν, και η αποδοχή της εκτέλεσης ως κάτι που η πολιτεία μπορεί να κάνει νόμιμα φοβάμαι ότι αποτελεί βήμα εκφασισμού της κοινωνίας. Μαζί φυσικά με όλα τα άλλα δεινά που αναφέρεις και επίσης συμβάλλουν προς την ίδια κατεύθυνση.

 

[nickel]

(Το παρακάτω δεν είναι απάντηση στον panadeli)

Δεν θεωρώ απαραίτητο να αλλάξει ο τίτλος, αφού «αναπόφευκτα» δεν σημαίνει «σωστά». Η δημοσιογραφική μου εκτίμηση είπε και λέει ότι με την ποινή που ανακοινώθηκε για τον Μπρέιβικ ήταν αναπόφευκτο να ανοίξει (και είχε ήδη ανοίξει) η συζήτηση για τη θανατική ποινή. (Προστέθηκε σ' αυτό η ντόπια εξέλιξη με τη ΧΑ.)

Αν η συζήτηση πρέπει να σταματήσει αμέσως και επιβάλλεται να μη γίνει επειδή είναι ταμπού, είναι μια καλή άποψη. Εγώ είπα ότι θεωρώ τη θανατική ποινή επιφαινόμενο — άλλα πράγματα προτιμώ να βάλουμε στο μικροσκόπιο.

Έτσι όμως δεν αφήνουμε να γίνουν δύσκολες συζητήσεις: εγώ αγανάκτησα όταν οι χρυσαυγίτες πήγαν να λιντσάρουν τον Πακιστανό της Πάρου. Ταυτόχρονα, μπορεί να μην αγανακτούσα (προσοχή: υποθετικό) αν ο πατέρας του κοριτσιού τού μπουμπούνιζε μια στο δικαστήριο. Δεν είναι συζητήσιμα αυτά τα ένστικτα; Έστω κι αν δώσουν ευκαιρία για απλά κηρύγματα; Και μια και αναφέρθηκε η περίπτωση του μπογιατζή (#25), να μη συζητηθεί ότι θα πατούσα το κουμπάκι μετά από τη δεύτερη σκέψη;

 

[nickel]

Ταυτόχρονα, το εφιαλτικό σενάριο που ανέφερα: αν η Ευρώπη βυθιστεί στην ύφεση και αυξάνονται συνεχώς οι μακροχρόνιοι άνεργοι χωρίς επαρκή στήριξή τους, θα αυξάνεται η εγκληματικότητα. Σε τέτοιες συνθήκες, μπορεί οι φωτισμένες ηγεσίες να μην υποχωρήσουν σε αυξανόμενα αιτήματα για επαναφορά της θανατικής ποινής, αλλά είναι αυτό τόσο σημαντικό; Δεν θα είναι πιο σημαντικός ο εκφασισμός της κοινωνίας που θα έχει προκληθεί από την αλλαγή στις κοινωνικές συνθήκες;

Η συγκεκριμένη παράγραφος στην οποία αναφέρεσαι, panadeli, αφορά μια διατύπωση του δόκτορα ότι κάποια ζητήματα δεν αποφασίζονται με δημοψήφισμα. Συμφωνώ με τη διατύπωσή του, αλλά δεν μου αρκεί. Αν έχει εκφασιστεί η μάζα, δεν με παρηγορεί αν υπάρχει φωτισμένη ηγεσία που δεν ενδίδει στις πιέσεις του κόσμου για επαναφορά της θανατικής ποινής. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η φωτισμένη ηγεσία να μην επιτρέψει τις συνθήκες που θα οδηγήσουν στον εκφασισμό του κόσμου. Αλλιώς, να τη βράσω τέτοια φωτισμένη ηγεσία.

Όπως βλέπεις, είναι αλλού η συζήτηση που κάνω.

 

[panadeli]

Μα επί της ουσίας δεν διαφωνούμε. Ούτε εμένα θα με παρηγορούσε ιδιαίτερα η φωτισμένη ηγεσία που δεν ενδίδει στις πιέσεις των πολιτών για επαναφορά της θανατικής ποινής, αν οι πολίτες έχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό εκφασιστεί. Θα ήθελα όμως να πιστεύω ότι ο εκφασισμός των πολιτών παραμένει αντιστρεπτός όσο οι πολίτες μπορούν ακόμα να ψηφίζουν φωτισμένες ηγεσίες, νερόβραστες ή μη.

 

[nickel]

Θα ήθελα όμως να πιστεύω ότι ο εκφασισμός των πολιτών παραμένει αντιστρεπτός όσο οι πολίτες μπορούν ακόμα να ψηφίζουν φωτισμένες ηγεσίες, νερόβραστες ή μη.

Από το πληκτρολόγιό σου την πένα σου το στόμα σου στου λαού τ' αφτί!

 

[panadeli]

Μα ήδη είχε περάσει κι από το άλλο γνωστό σημείο απ' το #25 κιόλας.

Παραφράζοντας τον νόμο του Goldwin, ο νόμος του Zazu:
As an online discussion in the lexilogia forum grows longer, the probability of Zazula posting a troll approaches 1.
:laugh:

 

[Zazula]

Ο νόμος του Zazu:
As an online discussion in the lexilogia forum grows longer, the probability of Zazula posting a troll approaches 1.:laugh:

Νομίζω όντως ισχύει. :lol:

 

[SBE]

Νίκελ, πάλι με βγάζεις εκτός θέματος. Εγώ στην υποθετική περίπτωση που ο πατέρας του κοριτσιού σκότωνε τον Πακιστανό θα περίμενα τη μέγιστη προβλεπόμενη ποινή για έγκλημα εκ προμελέτης, χωρίς ελαφρυντικά. Δεν μπορεί ο καθένας να παίρνει το νόμο στα χέρια του και μετά να επικαλείται λόγους τιμής, κούτελο καθαρό, βρασμό ψυχής κλπ. Και νομίζω ότι στις περιπτώσεις σεξουαλικών εγκλημάτων είναι δυστυχώς ακόμα πολύ δύσκολο στην Ελλάδα του 21ου αιώνα να ξεχωρίσεις την οργή για το έγκλημα από την οργή για την προσβολή της τιμής. Στην περίπτωση της Πάρου αν στη θέση της ανήλικης ήταν η μητέρα της θα ήταν μικρότερης σημασίας το έγκλημα; Όχι, αλλά στα ΜΜΕ και στην κοινή γνώμη υπάρχει η εντύπωση ότι ο βιασμός της σαραντάρας δεν είναι τόσο σοβαρό έγκλημα όσο ο βιασμός της υποτίθεται αθώας και απονήρευτης ανήλικης (που δεν ξέρουμε φυσικά τίποτα για την προσωπική της ζωή, όπως δεν ξέρουμε και για της σαραντάρας). Εγκλήματα εκδίκησης είναι όλα τα εγκλήματα τιμής. Και στην περίπτωση της βεντέτας στην Κρήτη, εγκλήματα εκδίκησης με φτιαχτό ελαφρυντικό την παράδοση, σε μια εποχή που η παράδοση έχει παραμεριστεί για κάθε άλλο λόγο.

Επίσης, συμφωνώ με το δόχτορα. Σε κάποια χώρα πολύ διαφορετική από τη δική μας έγινε ένα έγκλημα και τιμωρήθηκε. Αυτό δεν επηρεάζει τη δική μας χώρα, ούτε το πώς θα αντιμετωπίζαμε εμείς παρόμοιο έγκλημα.

Επιπλέον, θεωρούμε ότι η Νορβηγία είναι κάποιου είδους παράδεισος των μεταναστών, και το έγκλημα ανεξήγητο, αλλά αυτό απλώς δείχνει την άγνοιά μας για τη Νορβηγική κοινωνία. Το πιο πιθανό είναι ότι η Νορβηγία έχει πολύ σοβαρά προβλήματα τα οποία δεν αντιμετωπίστηκαν εγκαίρως και με το σωστό τρόπο, και αυτά οδήγησαν στο έγκλημα.

 

[nickel]

Μπα, θα αρχίσω να ζητάω να ξεκινάτε με το απόσπασμα στο οποίο αναφέρεστε και με ανάλυση τού τι καταλάβατε. Ακόμα καλύτερα, ίσως πρέπει να μείνω στα γλωσσικά νήματα (αρκεί να μην είναι για καθέτους).

 

[AoratiMelani]

Μα, τιμωρεί η ποινή. Αυτή είναι η σημασία της λέξης ποινή.

Μα το ξέρω. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ποινή, ως έχει, τιμωρεί.

Εγώ θέτω στο τραπέζι μια σκέψη και ένα ερώτημα:

Πρέπει να τιμωρεί η ποινή, ή όχι, και γιατί;

Πραγματικά θα ήθελα πάρα πολύ τις απαντήσεις των συνομιλητών σε αυτό το ερώτημα.

Η δική μου απάντηση, την οποία έδωσα παραπάνω, είναι όχι, δεν θα πρέπει να τιμωρεί. Η ποινή θα πρέπει να αναμορφώνει τον εγκληματία στο μέτρο του δυνατού, και να προστατεύει αποτελεσματικά την κοινωνία. Τίποτε παραπάνω.

Αυτό που ίσως λέγεται είναι ότι η κοινωνία θα έχει την αίσθηση ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη όταν η ποινή έχει κάποια αντιστοιχία προς το μέγεθος του εγκλήματος.

Αυτό που λες θα μπορούσε να είναι μία πιθανή απάντηση στο ερώτημά μου.

Λες ότι ορισμένοι λένε ότι ο σκοπός της ποινής είναι να ικανοποιήσει το αίσθημα δικαιοσύνης της κοινωνίας.
Εγώ λέω ότι διαφωνώ με αυτήν την προσέγγιση. Νομίζω ότι η κοινωνία (δηλαδή εμείς) καλά θα κάνουμε να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό το "αίσθημα δικαιοσύνης" και γιατί θεωρούμε ότι θα πρέπει να ικανοποιηθεί. Προσωπικά νομίζω ότι αυτό το αίσθημα δεν είναι τίποτε παραπάνω από εκδικητικό μένος και δεν θεωρώ υγιή στάση την θεσμοθέτηση της ικανοποίησής του.

Βλέπω έναν τύπο που πετάει κάτω τα σκουπίδια. Σϊγουρα θα είναι πολύ ικανοποιητικό να αδειάσω σκουπίδια στο σαλόνι του. Αλλά θα είναι πολύ πιο παραγωγικό κοινωνικά να του επιβληθεί ως ποινή να σκουπίζει τον δρόμο για ένα μήνα και όχι να πληρώσει ένα πρόστιμο. Ο σκοπός της ποινής δεν θα πρέπει να είναι να "πονέσει" ο "κακός", αλλά να μπει σε μια διαδικασία αναμόρφωσης.

Όσο διαρκεί αυτή η διαδικασία, θα πρέπει να ελέγχεται η συμπεριφορά του, ώστε να προστατεύεται αποτελεσματικά η κοινωνία.
Αν η αναμόρφωση θεωρηθεί ανέφικτη, idem. Αλλά εκδίκηση; Πώς αυτό μας κάνει καλύτερους;

 

[Alexandra]

Δηλαδή, για κανένα αδίκημα δεν πρέπει να υπάρχει τιμωρία; Ούτε για τον βιασμό μετά φόνου; Ούτε για την παιδεραστία; Ούτε για την πώληση ναρκωτικών σε ανηλίκους; Ούτε για τα ρατσιστικά εγκλήματα; Ούτε για την κατάχρηση δημοσίου χρήματος;

Ο σκοπός είναι μόνο να γίνει καλό παιδί ο εγκληματίας και να προστατευτεί η κοινωνία; Το αίσθημα δικαιοσύνης είναι "εκδικητικό μένος";

Ο Ντιτρού στο Βέλγιο δεν πρέπει να τιμωρηθεί, επειδή αυτό θα δείχνει εκδικητικό μένος; Και το μόνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν ο Ντιτρού μετά από μερικά χρόνια μπορεί να πείσει τους ψυχιάτρους του ότι αναμορφώθηκε;

 

[bernardina]

Πώς αυτό μας κάνει καλύτερους;

Ποιους να κάνει καλύτερους; Ποιος είναι ο λόγος και ο σκοπός μιας δίκης και της επιβολής ποινής; Να κάνει καλύτερους τους υπόλοιπους; Ειλικρινά, θαρρώ πως έχουμε χάσει το στόχο και την προοπτική μας εδώ.
Κι αν ο εγκληματίας που βρέθηκε ένοχος και καταδικάστηκε δεν επιδέχεται αναμόρφωση; Και τι θεωρείται "ανθρώπινη" αναμόρφωση; Τα ισόβια για έναν εγκληματία νεαρής ηλικίας που διέπραξε ειδεχθή εγκλήματα και θα περάσει τα επόμενα τριάντα, σαράντα, πενήντα, εξήντα χρόνια σε απόλυτη απομόνωση είναι πιο ανθρωπιστικό;
Και για να μην ξεχνιόμαστε, η συζήτηση άνοιξε από αυτόν. Τον ναζί που ήθελε να προστατέψει τη χώρα του από την ισλαμοποίηση. Που ακούει υπομειδιώντας ατάραχος την ποινή του, αφού δολοφόνησε εβδομήντα εφτά παιδιά ηλικίας από δεκαπέντε έως δεκαεννιά.

 

[Costas]

Ο σκοπός της ποινής δεν θα πρέπει να είναι να "πονέσει" ο "κακός", αλλά να μπει σε μια διαδικασία αναμόρφωσης.

Γιατί να μπει σε διαδικασία αναμόρφωσης σώνει και καλά; Κι αυτό βάρβαρο δεν είναι; Αφήστε στους κακούς αυτού του κόσμου το δικαίωμα να πεθάνουν με τα φονικά πιστεύω τους, αλλά να πεθάνουν, εφόσον τα έκαναν πράξη. Σοβαρά πιστεύει κανείς ότι ιδεολογίες μίσους και μαζικού θανάτου (δεν θα αναφέρω συγκεκριμένο όνομα για να μην πεταχτεί ο Ζαζ ) παίρνουν αναμόρφωση; Εξαφανίστηκε ποτέ αυτό το πολιτικό ρεύμα π.χ. από την Ευρώπη; ποτέ.

Όσο διαρκεί αυτή η διαδικασία, θα πρέπει να ελέγχεται η συμπεριφορά του, ώστε να προστατεύεται αποτελεσματικά η κοινωνία.

Αν λοιπόν κάποιος δηλώσει ειλικρινή μετάνοια αμέσως μετά το έγκλημα, ας μην πηγαίνει καθόλου φυλακή, αφού το παν είναι η "προστασία της κοινωνίας", η "αναμόρφωση" και ο "σωφρονισμός". Η διαδικασία μπορεί και να διαρκέσει μηδέν χρόνο.

Στο δικό μου το μυαλό η έννοια της δικαιοσύνης βασίζεται στην έννοια της ισορροπίας και της συμμετρίας. Σήμερα δεν μπορεί πια να υπάρξει συμμετρία, αφού ένας άνθρωπος μπορεί να σκοτώσει δεκάδες ανθρώπους πολύ εύκολα, χωρίς να δικαιούται να απαντήσει η δικαιοσύνη ανάλογα, π.χ. σκοτώνοντας Χαμμουραμπικά όλο του το σόι. Η μέγιστη δυνατή συμμετρία είναι να αφαιρεθεί η δική του ζωή. Αν λοιπόν δεν έχει εφαρμογή κανένα ελαφρυντικό και καμιά αμφιβολία, πρέπει να εφαρμόζεται αυτή η μέγιστη διαθέσιμη συμμετρική απάντηση.

Όσο για την ιδέα της προόδου, δεν την πιστεύω πια. Οι όποιες ελάχιστες πρόοδοι "εξανθρωπισμού" (ο ίδιος ο όρος είναι τραγικά self-serving) ή απλά βελτίωσης ωχριούν μπροστά στις γεωμετρικές προόδους "αποκτήνωσης" που προσφέρει η τεχνολογία της καταστροφής. Η δε συμπίεση των εκδικητικών και άλλων θεωρούμενων ως καταδικαστέων ενστίκτων έχει οδηγήσει σε μια συμπίεση επιθετικότητας που αναρωτιέμαι ποιος δεν τη βλέπει, ειδικά με τέτοια εγκλήματα που διαπράττονται πια κάθε τρεις και λίγο.

Ο συγκεκριμένος εκείνος κύριος που εκτέλεσαν οι Ισραηλινοί πριν από 50 χρόνια (πάντα χωρίς όνομα για το φόβο του Ζάζουλα...) δεν αποτελούσε πια απειλή για την κοινωνία, αφού ήταν γέρος και σε άλλη ήπειρο. Και πολλοί άλλοι σαν κι αυτόν, που συνελήφθησαν στα 80 και στα 85 τους. Προς τι λοιπόν οι διώξεις τους, αφού η κοινωνία δεν κινδύνευε πια και αφού δεν υπήρχε, ακόμα και λόγω ηλικίας, περίπτωση να αναμορφωθούν και να σωφρονιστούν; ή, εναλλακτικά, αφού μπορεί να είχαν μετανιώσει και οι ίδιοι; Και προς τι οι δηλώσεις ότι πρέπει να βρεθούν οι ένοχοι ώστε να ησυχάσουν και να δικαιωθούν οι συγγενείς, αν μη τι άλλο, των θυμάτων και, περαιτέρω, συμβολικά, τα ίδια τα θύματα; Σύμφωνα με τη λογική της προστασίας και της αναμόρφωσης, όλα αυτά είναι ανορθολογικοί αταβισμοί.

(Βλέπω ότι με πολλές συμφωνώ και επαναλαμβάνουμε τις ίδιες σκέψεις, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Όβερ.)

 

[Alexandra]

Με εκπροσωπούν απόλυτα αυτά που γράφει ο Κώστας.

 

[nickel]

Από ένα σημείο και πέρα η συζήτηση γίνεται πολύ δύσκολη επειδή ο ρομαντισμός μας (μου, τουλάχιστον) δεν μπορεί να χωρέσει την περιπλοκότητα της σωφρονιστικής επιστήμης. Φαντάζομαι ότι χρειάζεται διάβασμα πολλών τόμων για να εξοικειωθείς με τις πτυχές που αφορούν τον παραδειγματισμό και πόσο αποτελεσματικός έχει αποδειχτεί ως αποτρεπτικός παράγοντας, σε ποιες περιπτώσεις μπορείς βάσιμα να επιδιώκεις αναμόρφωση και επανένταξη στην κοινωνία, κατά πόσο η ποινή μπορεί να θεωρηθεί η εκδίκηση της κοινωνίας και πόσο αυτό δηλητηριάζει την κοινωνία.

Προτιμώ να μην εμπλακώ σε μια τόσο δύσκολη συζήτηση. Μοιράζομαι το ρομαντισμό της Αόρατης σε κάποια ζητήματα που αναφέρει (τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με «τέρατα»). Έχω, ας πούμε, πολλές φορές ονειρευτεί και αναφέρει το community service. Αλλά δεν μπορώ να κάνω άλμα από τον τύπο που πετάει όπου βρει τα σκουπίδια στον τύπο που βλέπει τους συνανθρώπους του σαν σκουπίδια. Με τα «τέρατα» σαν τον Μπρέιβικ νιώθω σαν να έχουν αποποιηθεί οι ίδιοι την ανθρώπινη ιδιότητά τους και δεν νιώθω την υποχρέωση να τους δω εγώ σαν ανθρώπους. Αλλά αυτά είναι προσωπικά, δεν είναι νομική επιστήμη…

 

[panadeli]

Θεωρώ απόλυτα θεμιτό για ελαφριά παραπτώματα να επιβάλλεται ως ποινή η κοινωνική θητεία. Αλλά τα βίαια εγκλήματα προφανώς ανήκουν σε εντελώς διαφορετική κατηγορία. Μην μπλέκουμε ανόμοια πράγματα. Και όσο κι αν πιστεύει κανείς στη δυνατότητα σωφρονισμού/αναμόρφωσης ενός εγκληματία, ένας από τους στόχους που εξυπηρετεί η ποινή του εγκλεισμού του σε σωφρονιστικό κατάστημα δεν είναι αυτός καθαυτός ο σωφρονισμός του αλλά η προστασία του κοινωνικού συνόλου από πιθανά μελλοντικά του εγκλήματα.

Για την περίπτωση του Μπρέιβικ, ενός ανθρώπου που δεν δίστασε να εκτελέσει εν ψυχρώ 77 ανθρώπους, πιστεύω ότι δεν έχει νόημα να μιλάμε καν για την πιθανότητα αναμόρφωσής του. Το λέω με την εξής έννοια: Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι η αναμόρφωσή του είναι θεωρητικά δυνατή (κάτι για το οποίο ούτως ή άλλως διατηρώ αρκετές επιφυλάξεις), θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε σίγουροι ότι ο Μπρέιβικ έχει πραγματικά "αναμορφωθεί", και ότι αν τον αφήναμε ελεύθερο, ακόμα και ύστερα από 40 χρόνια, δεν θα επαναλάμβανε κάτι ανάλογο; Νομίζω ότι εδώ η απλή ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από έναν αποδεδειγμένα επικίνδυνο εγκληματία καθιστά άκυρη την όλη συζήτηση περί της πιθανής αναμόρφωσής του.

 

[nickel]

Παρέμπ: Επειδή ανέφερα αρκετές φορές πόσο σχετικά είναι αυτά τα πράγματα, να και κάτι επιμορφωτικό. Συνδέεται με την κλασική ρήση του δυτικού νομικού πολιτισμού (η κλασική της εκδοχή είναι: «better that ten guilty persons escape than that one innocent suffer», «καλύτερα να αθωωθούν δέκα ένοχοι παρά να καταδικαστεί ένας αθώος»):

The story is told of a Chinese law professor, who was listening to a British lawyer explain that Britons were so enlightened, they believed it was better that ninety-nine guilty men go free than that one innocent man be executed. The Chinese professor thought for a second and asked, "Better for whom?"

 

[SBE]

Nα πω εδώ ότι τα περί αισθήματος δικαιοσύνης της κοινωνίας, που χρειάζεται ικανοποίηση, εγώ τα ακούω βερεσέ.
Αν σε κάποιο χωριό της Β. Ελλάδας κάποιος που δε τον ξέρω, δεν πρόκειται να τον συναντήσω ποτέ μου, σκοτώσει τη γυναίκα του, εγώ, που ακούω τα γεγονότα από δεύτερο και τρίτο χέρι, γιατί να αισθανθώ ότι με προσβάλλει η πράξη του; Κι αν με προσβάλλει, γιατί θα πρέπει να ζητήσω ικανοποίηση και να μην μου αρκεί το να φιλοσοφήσω απλώς; Κι αν δεν ικανοποιηθώ, τότε θα μπορώ να τον λιντσάρω; Κλπ κλπ κλπ

Κώστα, όλα τα εγκλήματα παραγράφονται κάποια στιγμή και όλες οι φυλακές κοιτάνε να ξεφορτωθούν τους γέρους ισοβίτες. Από κάποιο σημείο και μετά μιλάμε για εμμονή που χρειάζεται ψυχιατρική βοήθεια.