Δικαίωμα στην καύση

[cythere]

Λίγο μακάβριο σαν θέμα, αλλά ουσιαστικής σημασίας για κάποιους από εμάς...
Το πρώτο βήμα, επιτέλους, για την καύση των νεκρών στην Ελλάδα έγινε.
Υποψιάζομαι ότι οι παπάδες θ' αρχίζουν να φωνάζουν όταν γυρίσουν από τις διακοπές τους (τους έχουν πέσει και πολλά τελευταία με την Τήλο, κτλ.).

Από το skai.gr (http://www.skai.gr/master_story.php?id=88979):
Και στη χώρα μας θα επιτρέπεται πλέον η αποτέφρωση των νεκρών και η λειτουργία ειδικών κέντρων αποτέφρωσης, σύμφωνα με σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που κατατέθηκε για επεξεργασία στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Σύμφωνα με το διάταγμα, άδεια για αποτέφρωση νεκρού θα δίνεται από το Δήμαρχο ή τον Κοινοτάρχη μετά την πάροδο 60 ωρών από το θάνατο.
Πρϋπόθεση αποτελεί να υπάρχει ρητή δήλωση του εκλιπόντα ότι επιθυμούσε να αποτεφρωθεί μετά θάνατον, ή σχετική δήλωση των πλησιέστερων συγγενών μέχρι τετάρτου βαθμού.

Και η σχετική είδηση από το in.gr (http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=921862&lngDtrID=244).

[danae]

Γιατί έχω την εντύπωση ότι είχαμε ξαναχαρεί με αυτήν την είδηση πριν από καιρό;

[Ambrose]

Άντε με το καλό να ξεπήξουν τα νεκροταφεία της χώρας. Το πρόβλημα είναι ότι αν εφαρμοστεί και γίνει δημοφιλές πολύς κόσμος που ζει πλουσιοπάροχα από τα "παρά" του επαγγέλματος, θα μείνει στους δρόμους.

[Elsa]

Πάντως, παρ' όλο που όντως η καύση δίνει λύση στο θέμα του χώρου, από οικολογική άποψη δεν πρέπει να είναι πολύ αποδεκτή. Δεν θέλω να γίνω περισσότερο περιγραφική και μακάβρια αλλά φαντάζομαι ότι καλύτερα να ξαναμπαίνεις στην τροφική αλυσίδα, παρά να γίνεσαι στάχτη και καπνός (και CO2, ίσως :rolleyes: ).
Το άλλο θετικό της καύσης πέρα από το θέμα του χώρου, είναι η απόλυτα σίγουρη αποφυγή του εφιάλτη μου, σαν κλειστοφοβική που είμαι, να ξυπνήσω κλεισμένη σε ένα αποπνιχτικό φέρετρο και να πεθάνω από ασφυξία και τρομάρα!

Το πολύ ουσιαστικό όμως θέμα για μένα, δεν είναι τόσο η καύση ή η ταφή. Η τελετή είναι που με νοιάζει περισσότερο, και αυτό δεν το έχω καταλάβει καλά: Μπορεί κάποιος, άσχετα από την κατάληξη του σαρκίου του, να απαιτήσει να μην τον ψάλλουν; Στο κάτω-κάτω, τα κοιμητήρια ανήκουν στους Δήμους, όχι στην Εκκλησία! Όχι ότι βιάζομαι :p, αλλά ξέρει κανείς κάτι για το θέμα αυτό;

[Ambrose]

Πάντως, παρ' όλο που όντως η καύση δίνει λύση στο θέμα του χώρου, από οικολογική άποψη δεν πρέπει να είναι πολύ αποδεκτή.

Λες; Εγώ έχω ακούσει ότι τα πτώματα στα περισσότερα νεκροταφεία δεν αποσυντίθενται λόγω κορεσμού του εδάφους. Και νομίζω ότι υπάρχουν και διάφορες άλλες παρενέργειες.

Τεσπα... το αφήνω, πολύ μακάβριο (τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα) :D

[cythere]

Το πολύ ουσιαστικό όμως θέμα για μένα, δεν είναι τόσο η καύση ή η ταφή. Η τελετή είναι που με νοιάζει περισσότερο, και αυτό δεν το έχω καταλάβει καλά: Μπορεί κάποιος, άσχετα από την κατάληξη του σαρκίου του, να απαιτήσει να μην τον ψάλλουν; Στο κάτω-κάτω, τα κοιμητήρια ανήκουν στους Δήμους, όχι στην Εκκλησία! Όχι ότι βιάζομαι :p, αλλά ξέρει κανείς κάτι για το θέμα αυτό;

Λοιπόν, Έλσα, από μία γρήγορη ματιά που έριξα, βρήκα ότι ουσιαστικά πολιτική κηδεία δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν είσαι δηλωμένος(η) άθεος(η), βουδιστής ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να έχεις γερό βίσμα για να μην σε διαβάσουν στο τέλος.

Από άρθρο των Νέων (http://www.tanea.gr/printarticle.aspx?d=20050527&nid=4391844)του 2005:
H κηδεία του Χαρίλαου Φλωράκη μπόρεσε να γίνει πολιτική, να έχει και διάρκεια και υπόσταση και συγκίνηση. Στην περίπτωσή του βρέθηκαν οι λέξεις, οι κινήσεις, οι αίθουσες για την τελετουργία του αποχαιρετισμού. Επειδή ήταν αυτός που ήταν, διατέθηκε το γραφείο του KKE, επινοήθηκαν τα υπόλοιπα. Όταν όμως πεθαίνει κάποιος απλός θνητός, που έχει αφήσει εντολή για πολιτική κηδεία, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική κηδεία στη σημερινή Ελλάδα. Δεν υπάρχει χώρος, ούτε πρόβλεψη. Στην περίπτωση του Χαρίλαου Φλωράκη υπήρχε η λύση της μεταφοράς στο μακρινό χωριό. Ζήτησε ακριβώς πού να τον θάψουν, καταφέρνοντας έτσι να εξαιρέσει τον εαυτό του από τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας. Αυτό όμως είναι εντελώς μοναδικό. Αν κάποιος κοινός θνητός θέλει να το κάνει, ουσιαστικά δεν μπορεί. Με πολλές προσπάθειες και διαβήματα, κάποιος που πεθαίνει στην Αθήνα, όπου οι παπάδες δεν μπορούν να παρακολουθήσουν κι όλο τον κόσμο, μπορεί να καταφέρει να περάσει απέξω από την πόρτα της εκκλησίας, η οποία οπωσδήποτε δεσπόζει στο νεκροταφείο. Δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για τελετές, και το φέρετρο θα έχει οπωσδήποτε σταυρό επάνω. Στην πραγματικότητα φεύγει χωρίς αποχαιρετισμό, περιφρονημένος. Υπάρχει κάποια ισχνή παρουσία άλλων θρησκειών, εβραϊκό νεκροταφείο, και μουσουλμανικό στη Θράκη. Βουδιστές δεν πεθαίνουν ποτέ στην Ελλάδα; Πάντως οι άθεοι, αν δεν θελήσουν θρησκευτική κηδεία, δεν έχουν καθόλου κηδεία. Πολιτικά βαφτίσια ίσως γίνονται, πολιτικοί γάμοι σίγουρα, αλλά στον θάνατο η Εκκλησία έχει κρατήσει την αποκλειστική διαχείριση, το ουσιαστικό μονοπώλιο, εκ των πραγμάτων. Τόσο, που νομίζουμε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποχαιρετά κανείς τον κόσμο, εκτός από το να της παραδίνεται. Και βέβαια κάνουμε λάθος.

Άρα, βλέπουμε, δυστυχώς, ότι στην Ελλάδα η ελευθερία του να "φύγεις" σύμφωνα με τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις σου δεν υπάρχει.

[Elsa]

Λοιπόν, Έλσα, από μία γρήγορη ματιά που έριξα, βρήκα ότι ουσιαστικά πολιτική κηδεία δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν είσαι δηλωμένος(η) άθεος(η), βουδιστής ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να έχεις γερό βίσμα για να μην σε διαβάσουν στο τέλος.

Ευχαριστώ για το ψάξιμο!
Να συμπληρώσω ότι εκτός από τον Χαρίλαο Φλωράκη, πολιτική κηδεία έγινε και για τον -ένθερμο υποστηρικτή της, όσο ζούσε- Λέοντα Αυδή (υποψήφιο δήμαρχο Αθηνών) αλλά και για τον άτυχο Θανάση Παπαρήγα.
Να υποθέσω λοιπόν ότι για να έχεις την ευκαιρία να επιλέξεις πολιτική ταφή πρέπει να είσαι μέλος του ΚΚΕ; Ή «επώνυμος»;

Οι αλλόθρησκοι δεν έχουν πρόβλημα απ' όσο ξέρω, αν η θρησκεία τους είναι αναγνωρισμένη στην Ελλάδα. Απλώς θάβονται στις -εγκαταλειμμένες συνήθως- παρυφές των κοιμητηρίων.

[curry]

Αλλιώς μάλλον πρέπει να πας στα δικαστήρια και να βαλσαμώσεις τον μακαρίτη μέχρι να βρεις άκρη (συγχωρήστε μου το μακάβριο του πράγματος, αλλά, δεδομένων των συνθηκών σ' αυτή τη χώρα...)

[Katerina_A]

Τελείως πληροφοριακά, πολιτική κηδεία έγινε πριν από μερικά χρόνια (το 2004 νομίζω) και για το Μήτσο Σαχίνη, πρώην βουλευτή του ΚΚΕ και πατέρα του Αγάπιου Σαχίνη, μέλους του ΚΚΕ και δημοτικού συμβούλου Θεσσαλονίκης.
Άλλος ένας λόγος για να υποθέσουμε ότι (στην Ελλάδα) μέλος του ΚΚΕ πρέπει να είναι κανείς για να ταφεί με πολιτική κηδεία...

[Costas]

Λες; Εγώ έχω ακούσει ότι τα πτώματα στα περισσότερα νεκροταφεία δεν αποσυντίθενται λόγω κορεσμού του εδάφους. Και νομίζω ότι υπάρχουν και διάφορες άλλες παρενέργειες.

Τεσπα... το αφήνω, πολύ μακάβριο (τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα) :D

Συγγενής μου πρώτου βαθμού, 3 χρόνια μετά την ταφή, κατά την εκταφή, ήθελε λίγο ακόμα (αφέθηκε για άλλον ένα χρόνο), αλλά πάντως είχε αποσυντεθεί στο μεγαλύτερο μέρος του, εκτός από τη μια κάλτσα, που ήταν ακόμα περασμένη άψογα γύρω από το σκελετό του ταρσού. Ίσως ήταν νάυλον.